Vorige week liep ik door het historische hart van Alkmaar, D'Oude Stad. Daar waar de straatjes zo smal zijn dat je automatisch langzamer gaat lopen. Waar de gevels scheef staan alsof ze al eeuwen met elkaar in gesprek zijn en steeds dover worden en dus nog verder naar voren moeten buigen om elkaar te kunnen verstaan. Met de leukste kleine art, vintage en fashion shops. En, oja, ook nog een prachtig wijnlokaal met terras aan de gracht (heet dat gracht in Alkmaar?) en vele internationale keukens, culinaire verrassingen. Een soort micro Notting Hill, maar dan met meer kaas (top!) en minder Hugh Grant (helaassss…).
En … er was ook een old school platenzaak, PlaatenBas Recordstore! Wij zijn sinds kort ook weer over op vinyl, dus zonder twijfel, hup naar binnen. Vergeelde posters, kratten vol met lp’s, collectors items.
De sectie Soul/Funk/Jazz: mijn natuurlijke habitat
Binnen een minuut stond, nee zat, ik tot mijn knieën (niet heel moeilijk voor mij, ik ben je maar voor) in de soul-, funk- en jazzplaten. De eigenaar was zo lief geweest me een krukje te brengen, zodat ik als ware het een Rolodex door de waanzinnige platen kon grasduinen. Hij bleek zelf ook wel een kleine passie voor het genre te hebben en al snel kwamen ze allemaal voorbij. Van Chet Baker tot Stevie Wonder, Ray Charles, MJ, Earth, Wind & Fire Kool & The Gang, Etta .. Oh, happy day.
Ik heb me vreselijk ingehouden en besloot er een slow sport van te maken om mijn geliefde collectie (ooit op CD) langzaam weer in vinyl op te bouwen. Daarom liep ik uiteindelijk naar buiten met één plaat. Mijn nummer één musthave: Purple Rain van Prince.
Net had ik ‘em weer opstaan en tijdens (het dansen op) Baby I’m a Star gebeurde er iets.
Ooit danste ik altijd en overal
Bijna achttien deed ik aan klassiek ballet. Daarna showdans in musical en revue. Breakdancen op de fanclubdag van New Kids On The Block (Blockhead hier!). Op het podium in de Bolle tijdens mijn studententijd in Tilburg. Thuis, altijd thuis. In de keuken, woonkamer, slaap De rode draad Dansen in mijn slaapkamer. Ik dacht daar niet perse bij na. Dat gebeurde gewoon als ik muziek hoorde.
Afgelopen jaren, realiseer ik me de laatste tijd nu ik het weer wel veel doe, was dat helemaal op de achtergrond verdwenen. Geen idee waarom. Misschien omdat volwassenheid soms een soort sluier legt over de dingen die je vroeger moeiteloos deed. Misschien omdat we vergeten dat plezier óók, correctie: juist een belangrijke leefstijlfactor is.
Het gevoel, machtig. Vrijheid, energie, En minimaal net zo’n prima work-out als in de sportschool.
Over sportscholen gesproken… een onderonsje
Misschien ben ik wel de enige leefstijlcoach die je nooit in een sportschool zult vinden. Niets ten nadele van wie daar wél gelukkig van wordt, maar ik krijg het er Spaans benauwd: bedompte (zweet) ruimten, harde muziek waar niemand om heeft gevraagd, TL‑licht waar je U tegen zegt, apparaten die je in de meest onnatuurlijke houdingen dwingen. Nope.
Laat mij maar buiten zijn en/of vrij bewegen. Yoga en pilates vind ik trouwens ook wel tof, maar dan bij voorkeur in een gespecialiseerde studio (met gedempt licht en heerlijk riekende kussentjes).
Kidulting: de psychologie van doen wat je vroeger al gelukkig maakte
In coaching vraag ik mensen vaak: wat vond je als kind eigenlijk leuk om te doen?
Verstoppertje. Schommelen. Rolschaatsen. Springen op de lolobal (ja, van die generatie ben ik, ssstt..). Survivallen in het bos.
Die vraag stel ik niet met de intentie om mensen weer exact hetzelfde te laten oppakken, meer omdat dit iets zegt over de functie ervan en wat het je in waarden opleverde. Welk gevoel hoort erbij? Vrij. Energiek. Nieuwsgierig. Onbevangen. In beweging zonder doel. Je was gewoon actief en in beweging.
In de psychologie noemen we dit affectieve herinnering: je lichaam onthoudt wat je blij maakte, zelfs als je hoofd het vergeet. In leefstijlkunde is dit inzicht goud waard. Duurzame verandering ontstaat wanneer je iets doet dat je voedt, niet door dingen af te vinken waar je eigenlijk helemaal niet blij van wordt, maar waarvan je denkt dat het nu eenmaal zo hoort.
Wat heb jij nodig om (weer) in je kracht te komen?
School of Slow gaat over leven op een manier die klopt met wie je bent. Echter. Eerlijker.
Het gaat over keuzes maken die je leven richting geven. Over momenten waarop je voelt: ja, dit ben ik.
Dus... wat heb jij nodig om (weer) in je kracht te komen? Laat deze vraag eens bezinken de komende tijd. Wat het antwoord ook is … Je weet dat je goed zit als je voelt: Baby, I’m a star!
Reactie plaatsen
Reacties